Renée

Wie ben je en wat doe je?

Ik ben Renée en ik werk bij OBA Maakplaats als maakplaatscoach. Ik ben opgeleid als modeontwerper en werk ook als sieradenontwerper. Ik heb een passie voor alles wat met materiaal te maken heeft en werk graag met gebruikte materialen. Dat probeer ik ook toe te passen in mijn werk voor de maakplaats.

Wat is jouw favoriete materiaal?

Het allerleukst vind ik materiaal waar een soort contrast in zit. Iets heel waardevols doen met materiaal dat gezien wordt als afval. Neem bijvoorbeeld plastic. Daar zit een hele mooie glinstering in, maar wordt ook vaak gebruikt in verpakkingen die je weggooit. Ik vind het heel erg leuk om daarmee te spelen. Ik houd ook erg van metaal. Daar kun je hele fijne technieken op toepassen en het blijft altijd waardevol.

Is duurzaamheid belangrijk voor je?

Ja, hoewel ik soms een beetje kriebelig wordt van die term. Ik denk dat duurzaamheid vaak misbruikt wordt als een soort marketinginstrument, in plaats van dat het echt gaat over een mentaliteit: waarde zien in dingen die er al zijn. Dat is voor mij een kernwaarde, en dat wil ik kinderen in de maakplaats ook meegeven: ik wil ze prikkelen om de potentie te zien van materiaal en ze bewust maken van verspilling. Je hoeft iets niet weg te gooien, en wat je op straat vindt, kun je gebruiken om iets anders mee te maken.

Wat wil jij kinderen nog meer meegeven?

Ik hoop dat kinderen anders leren kijken naar de wereld om hen heen. Dat ze gaan denken in oplossingen en meteen ideeën krijgen wanneer ze een materiaal zien. Dat hoop ik ze ook te laten zien door iedere keer verschillende dingen uit te proberen.

Is dat voor jou de kern van maakonderwijs?

Die zit voor mij in het experiment: het spelenderwijs uitproberen van dingen die je nog niet eerder hebt gedaan. Het reguliere onderwijs gaat voor mij heel erg over een doel, een eindproduct, een cijfer en een terugkoppeling. Maakonderwijs is meer procesgericht, het gaat over onderzoeken en nieuwsgierigheid.

Wat is je mooiste maakherinnering?

De Recycle Rally. Dat is een programma waar kinderen in teams een elektrisch aangedreven auto maken met gerecycled materiaal en daarmee gaan racen tegen andere teams. Daar zag ik echt het groepsgevoel terug bij de kids. Naast dat ze de potentie van materialen gingen zien en hebben leren werken met nieuwe technieken, waren ze ook gewoon heel erg trots op Oss the Boss, de auto die we samen hebben gemaakt. Sommige kinderen zeiden over de finale dat het de mooiste dag van hun leven was. Het heeft ze zelfvertrouwen en hele mooie herinneringen gegeven.

En op welk project ben je zelf het meest trots?

In elk project zit wel iets wat ik leuk of minder leuk vind. Maar ik heb ooit voor mijn oude middelbare school een kunstwerk gemaakt. Het oude schoolgebouw, ontworpen door een bekende architect, werd afgebroken en opnieuw opgebouwd. Aan allerlei mensen die nu in de kunsten werken, werd gevraagd om iets te maken ter herinnering aan dat gebouw.

Met materialen uit de oude school, voornamelijk glinsterende materialen zoals plastic, glas en metaal, heb ik toen een glasgordijn gemaakt. Daarin heb ik ook het oude logo van de school verwerkt. Ik werd geholpen door eindexamenleerlingen van nu, die ik dan ook nieuwe technieken kon leren. Hoe maak je bijvoorbeeld gaten in glas, of hoe kun je ringen maken van oud koperdraad?

Dat vond ik te gek om te doen: iets nieuws maken met oude materialen en het samenwerken met kinderen die nu op school zitten. Maar het is ook heel persoonlijk, omdat ik zelf les heb gehad in dat gebouw. Ik denk dat in dat kunstwerk heel veel terugkomt van wie ik ben als maker. Het hangt nog steeds te schitteren in het nieuwe schoolgebouw.

Welk droomprogramma wil je ooit nog eens in de maakplaats doen?

Ik werk voornamelijk in de maakplaats van OBA Osdorp en ik zou heel graag een programma willen doen waarin we iets maken voor de buurt. Iets waar de kinderen net zo trots op zijn als op de Recycle Rally. Iets dat zichtbaar is in de buurt en impact maakt, het liefst met een samenwerkingspartner. Een podcast maken, dat zie ik ook helemaal voor me. Dat past natuurlijk perfect bij het nieuwe Verhalenhuis in Osdorp, waar ook een OBA-vestiging komt. Ik weet dus nog niet precies wat, waar of met wie, maar iets waarin dit allemaal samenkomt, daar hoop ik wel naartoe te werken.

En privé?

Mijn partner uit Jamaica is onlangs in Nederland aangekomen om hier voor langere tijd te blijven wonen. Dat was een slepend proces, waarbij ik voor het eerst voelde hoe het is om afhankelijk te zijn van systemen en anderen die een beslissing voor je maken. Met dat proces wil ik heel graag iets doen, al heeft dat nog geen vorm. Misschien een samenwerking met mijn partner, waarin we dit verhalend de wereld in krijgen. En ik zou graag een project doen in samenwerking met Botter, een Caribisch ontwerpersduo, waarin we de impact van toerisme in Jamaica op de kaart zetten. Bijvoorbeeld sieraden ontwerpen met afvalmateriaal.

Wat betekent de stad Amsterdam voor jou?

Mogelijkheden en toegang tot van alles. Ik ben iemand die constant wordt afgeleid, dus ik voel me eigenlijk meer thuis in mijn buurt in Nieuw-West dan in die grote stad. De buurt opent zich steeds meer voor mij en ik leer er ook steeds meer over. Ik vind het wel heel erg fijn dat er in Amsterdam zoveel ruimte is voor verschil en diversiteit.

Wat ligt er thuis op je nachtkastje?

Altijd een boek en oordoppen, zeker nu mijn partner weer terug is. Ik lees nu Chain-Gang All-Stars van Nana Kwame Adjei-Brenyah. Er ligt ook een boek van Eduardo Galeano met korte verhalen.

En last but not least: wat is je favoriete snack van de snackbar?

Een kroket of een frikandel speciaal. Ik eet eigenlijk altijd vegetarisch, maar als ik naar de snackbar ga, vind ik dat toch nog wel lekker. En laatst heb ik voor het eerst een garnalenkroketje bij de visboer gehaald. Dat was een grote teleurstelling. Mijn oma had zelf een snackbar en ik heb nog nooit ergens anders een goede garnalenkroket gegeten. Dus als ik die ooit vind, dan wordt dat mijn nummer één!