A seat at the table

Solange

‘Het is veel spannender als een stem uit Alice in Wonderland ‘fuck you’ zingt dan als Janis Joplin dat doet’. Het citaat, van Sisters Of Mercy -frontman Andrew Eldritch , is anno 2016 naadloos van toepassing op A Seat At The Table. Want zo zijdezacht als Solange Knowles hierop klinkt, zo militant is haar boodschap in bijvoorbeeld F.U.B.U: ‘All my niggas in the whole wide world, this shit is for us’. Niet voor niets noemde de 30-jarige zus van Beyoncé het zelf ‘een project over identiteit, empowerment, onafhankelijkheid, verdriet en herstel’. Luister bijvoorbeeld naar Don’t Touch My Hair (over ervaringen van Afro-Amerikaanse vrouwen) of Rise, geïnspireerd door het politiegeweld tegen zwarten in Ferguson en Baltimore. Door haar lieflijke zang, gecombineerd met Motown-soul en rustige 90’s r&b zoals Janet Jackson die ooit maakte, komt de boodschap veel harder aan dan uit de mond van de zoveelste boze rapper. Dat geldt nog sterker voor de gesproken intermezzo’s van haar ouders, over hún ervaringen met racisme. Het maakt Solange’s derde studioalbum tot een belangwekkend muzikaal pamflet. (RME)